ຍັງ​ເລົ່າ​ຄຶດ​ຮອດ​ນ້ອງ​ຂລັງ​ຂອດ​ໃນ​ມະ​​ໂນ​ຍິ່ງ​ແລ້ວ ໝາຍ​ຈັກ​ຈອນ​ຈົງ​ພຣະທັຍບໍ່​ໄລລາ​ນ້ອງ ຜີ​ຈັກ​ພິຈານ​ຫ້ອງ​ຫົນ​ພຣະອົງ​ອັນ​ອ່າວ​ວັນ​ນັ້ນ​ຄັນ​ບໍ່​ໄດ້​ດັ່ງ​ແມ້ງ​ເໝືອນ​ໄມ້​ຫອດ​ຫິວ ​ແທ້​ແລ້ວ ​ເມື່ອ​ນັ້ນ​ສົມປະ​ເສີດ​ເຈົ້າ​ເຈັຽຣະຈາກ​ພຣະວິຫານ ລາພຣະຄຸນ​ຄູ່​ຄອນ​ເດີນ​ດົງ​ດັ້ນ ອາຮົມ​ທ້າວ​ປອງ​ໄປ​ເປັນ​ປ​ໂຍດ ດັ້ນ​ລອບ​ບ້ານ​ຖາມ​ຊັ້ນ​ສືບ​ດູ ລື​ນາດ​ໄທ້​ທົງ​ຜນວດ​ລີລາ ​ເດີນ​ດຽວ​ຕົກ​ຕ່າງ​ຊຽງ​ຊາວ​ແຍ້ ຍັງ​ເລົ່າຜາກົດ​ແຈ້ງ​ຈຳປາ​ນັຄ​ເຣດ ​ເມືອງ​ໃຫ່ຽ​ໃຕ້​ລຸ່ມຟ້າ ພັນ​ທ້າວ​ທອດ​​ທອງ​ເຂົາ​ຂ່າວ​ກ້ຳ​ປະ​ເທດ​ແຫ່ງ​ຫິມະວັນ​ກໍ​ມາ ຊາວ​ຄາ​ຂຽວ​ກ່າຍ​ກະ​ໄດ​ເມືອ ຟ້າ ​ແຫ່ງ​ນັ້ນ​ແດນ​ຄົນ​ແທ້​ແດນ​ຜີ​ທ່ຽວ​ທ່ອງ​ກັນ​ດາຍ ​ແດນ​ຍ່າ​ເຍີ້​ທຽວ​ຕ້ານ​ຕໍ່​ເຖິງ ​ເຂົາ​ນັ້ນ ຍາມ​ດຸ່ງ​ດັ້ນ​ເດີ່ນ​ວິ່ງ​ເວຫາ​ເປັນ​ເຜົ່າ​ພົງພຣະຍາ​ທອນ​ທ່ອງ​ບົນ​ບິນ​ຜ້າຍ ທຽວ​ເຖິງ​ເຊື້ອສາ ຣະມອນ​ມີ​ຮູບ ຄັພວິກ​ເວັ້ນວ່າງ​ທ້ອງ​ແມ່​ມາ ​ແທ້​ແລ້ວ ຍັງ​ເລົ່າ​ປະ​ກອບ​ດ້ວຍ​ໃຄ​ເຫື່ອ​ຫິວ ຫາຍ ​ເພາະວ່າ​ກິນ​ຂອງ​ດິບ​ບໍ່​ຈຽວ​ຈືນ​ຕົ້ມ ອັກ​ໂຂ​ລົ້ນ​ອະລັດຊີ​ຊາດ​ຕ່າງ ​ໂດຍ​ດັ່ງ​ເຣື່ອງລື​ໄວ້​ມາກ​ມູນ​ແທ້​ແລ້ວ

ເມື່ອ​ນັ້ນ ສົມ​ປະ​ເສີດ​ເຈົ້າ​ຄະນິງ​ຮ່ຳ​ຫາ​ການ ​ຮົມ​ເພິ​ງ​ເຖິງ​ບໍ່​ລືມ​ນາງ ນ້ອຍ ຮູ້​ວ່າ​ຫຼອນ​ຫລົງ​ຄ້າງ​ແດນ​ໄກ​ກ້ຳ​ເພື່ອນ​ພາຍ​ພຸ້ນ ຮູ້​ບໍ່​ພັ້ງ​ພຣະອົງ​ຍ້າຍ​ຍ່າງ​ເຊີງ ຄັນ ຮອດ​ບ້ານ​ບິນ​ບາດ​ພໍ​ສັນ ວັນ​ຄືນ​ເດີນ​ດຸ່ງ​ເຖິງ​ພາຍ​ຫນ້າ​ຟັງ​ຍິນ​ໂກກິລາ​ສ້າມ​ສວານ​ສຽງ​ຮ້ອງ​ຮ່ຳ ​ເຖນ​ໃຫ່ຽຍ້າຍ​ເຊົາ​ຮັ້ງ​ຮົ່ມ​ຂວາງ ນັບ​ແຕ່​ຂ້າມ​ເຂດ​ບ້ານ​ພົ້ນ​ສິ່ງ​ສາມ​ເດືອນ ນີ້​ແລ້ວ ຫຼິງ​ເຫັນ​ຄີຣີຍາວ​ຍ່າຍພູ​ມະ​ນັງຂັ້ນ ກາສະທຶງ​ສ້ຽວ​ແສນກໍ​ກາງ​ເຫລົ່າ ​ໄຟ​ລ່ວງ​ແຜ້ວ​ເຜົາ​ດ້າວ​ດ່ານ​ດົງ ຟັງ​ຍິນ​ກຸກ​ກູ​ຮ້ອງ​ຮຽງ​ແມ່​ມະຍຸຣາ ພຸ້ນ​ເຢີ ມະຫາ​ເຖນ​ເຖິງ​ເຖື່ອນ​ໄພ​ພູ​ສ້າ​ນ ຟັງ​ຍິນ​ສວາໆ ຮ້ອງ​ຮຽງ​ຄະນາ​ນົກ​ໄສ່ ພາຍ​ປ່າ​ເປົ້າ​ລົວ​ລໍ້​ບ່າງ​ບົນ ​ແມ້ງ​ນຶ່ງ ​ເຖິງ​ທີ່​ຫ້ວຍ​ເຫວ​ຕາດ​ຄຳ​ຫລວງ ວັງ​ຍາວ​ທົບ​ທັ່ງ​ຫິນ​ເຫວ​ກ້ອນພະ​ລານ​ພຽງ​ພື້ນ​ຄົນ​ເຄີຍ​ພັກ​ເພິ່ງ ທີ່​ນັ້ນ​ຂ້າ​ກໍ່​ກວ້ານ​ປະ​ສ້າງ​ຊົ່ວ​ລາງ ​ໂສພາ​ບພ້ຽງ​ເພິ​ງທີ່​ຄວນ​ປະສົງ ມີ​ທັງ​ທານ​ທະຣາ​ໄຫຼ​ຫຼັ່ງ​ລົງຣິນຍ້ອຍ ພໍ​ເມື່ອ​ເຖນ​ເຖິງ​ແລ້ວ​ເລີຍ​ເຊົາ​ພັກ​ເພິ່ງ ​ເດືອນ​ດ່ວນ​ສ້ວຍ​ແສງ​ຄ້ອຍ​ຮົ່ມ​ຜາ ​ໃກ້​ຮຸ່ງ​ເຄົ້າ​ຂັນ​ຖີ່​ທຸກ​ຄອນ​ຍຸງ​ແງວ​ງັນ​ເຖື່ອນ​ແຖວ​ໂຖງ​ຜູ້ ມະຫາ​ເຖນ​ເຈົ້າ​ເຈັຽຟັນ​ບ້ວນປາກ ນ້ຳ​ລູບ​ນິ້ວກອນ​ຫນ້າ​ສ່ວນ​ສົງ ​ແລ້ວ​ຖ່າຍ​ຜ້າ​ເພັງ​ພ່ຳ​ພາວະນາ ປາຣະມີ​ຫຼວງ​ຈົ່ມ​ຈິງ​ຈວນ​ແຈ້ງ ພໍປະມານ​ມ້ຽນ​ມະຫາ​ສົມ​ສັນ​ໂພດ ​ແລ້ວ​ແຕ່ງ​ຜ້າ​ເດີນ​ດັ້ນ​ດຸ່ງ​ໄປ ນັບ​ແຕ່​ຂ້າມ​ປ່າ​ໄມ້​ດັ້ນ​ດຸ່ງ​ເຈັຽຣະການ ຕົນ​ດຽວ​ເດີນ​ຮອດ​ແດນ​ນະຄອນ​ທ້າວ ຫຼິງ​ເຫັນ​ຊຽງ​ຫຼວງ​ລ້ຳ​ລຸງລັງ​ລ້ານ​ຍ່ານ ​ເດັຽຣະດາດ​ລົ້ນ​ລື​ຖ້ວນ​ຖິ່ນ​ສລາ ຊະ​ພົ່ມພ້າວ​ລົມ​ເບີກ​ໃບ​ໄຫວ ປາການ​ກວມ​ກໍ່​ເຈັດ​ສາວ​ເຊື້ອ​ກຸມມາຣີລູກ​ມິ່ງ ງາມ​ເລີດ​ເລັມ​ເລັງ​ຜ້ຽນ​ຜ່ອງ​ຜິວ ​ເນື້ອ​ຮາບ​ກ້ຽງ​ຄັນທະ​ຊາດ ບົວ​ບານ ​ເກສີ​ສລຽມລູບ​ມັນ​ມວຍ​ດົ້ວ ຄີງ​ຄຽນ​ແກ້ວ​ແສນ​ສາຍ​ປະດັບ​ຄາດ ສະ​ໃບ​ບ່ຽງຜ້າ​ແດງ​ດ້າມ​ດອກ​ຄຳ ຍົດ​ຍິ່ງ​ປ້ອງ​ປຸນ​ສິ່ງ​ສາວ​ສວັນ ​ໃຄ​ຄອຍ​ເຫັນ​ເມື່ອຍ​ຕົນ​ຕາກະດ້າງ ພໍ​ເມື່ອ​ມະຫາ​ເຖນ​ໄທ້​ທົງ​ທັມ​ກຸສຣາດ ​ເດີນ​ຮອດ​ແລ້ວ​ກາງ​ຄຸ້ມ​ຂ່ວງ​ປາງ ​ເຂົາ​ກໍ​ສົນໆ​ເຂົ້າຍາ ຄູ​ຕັກບາດ ມະຫາ​ເຖນຣາຊ​ເຈົ້າ​ແລ​ແລ້ວ​ລວດ​ກະສັນ ສ​ເນ​ໜ່ວງ​ກ້ຽວ​ກັ້ນ​ສວາດ​ພຣະ​ທັຍ ທວງ ລອນ​ທໍ່​ຜາຍ​ເຊີງ​ຊວັນ​ຂາດ​ຕົນ​ຕາຍ​ເຟື້ອງ ພູມີ​ຮູ້​ຣົມ​ເພີງ​ສອງ​ພາກ ທຸກ​ນຶ່ງ​ແລ້ວ​ສອງ​ຊ້ຳ​ໃຫມ່​ມາ​ແລ​ນໍ ພຣະຄ່ອຍ​ເຍື້ອນ​ຮອດ​ຫໍຣາດມະຮາມ​ຂ